آزمون بیست و دو بهمن نشان خواهد داد آیا جامعه متکثر ایران می تواند در عین متفاوت بودن٬ یگانگی خود را به تماشا بگذارد. در این روز آیا در خواهیم یافت می توانیم بدون خشونت در کنار هم راه برویم؟ با گل و لبخند از هم استقبال کنیم٬ به حماسه ای که در سال پنجاه و هفت آفریدیم وفادار بمانیم. ما سی سال است مدام از هم منها می شویم. از کلمات خنجر می سازیم و تن و روح هم را زخم می زنیم. بازی هراس و طغیان را بدون نتیجه ادامه می دهیم. یک فرصت تاریخی در پیش است که بازینامه دیگری را بنویسیم. به جای چالش بی پایان با هم به جنگ عقب ماندگی ها٬ تباهی ها و ناکارآمدی ها برویم. ما نشان داده ایم می توانیم جهان را غافلگیر کنیم و بجای رو در روی هم ایستادن آزادی٬ استقلال و با هم بودن را فریاد کنیم.

بحران های موجود در جامعه تنها زمانی رام عقل دور اندیش می شود که بجای منازعه گفت و گو را انتخاب کنیم٬ بجای مرگ بر این و آن نقد متقابل و عقل دور اندیش را وارد معرکه سیاست ورزی کنیم. شاید این گونه سخن گفتن در شرایطی چون شرایط امروز جامعه٬ کمی رویایی بنظر آید ولی اگر بتوانیم بر اسب غرور لگام بزنیم و از خود به نفع جامعه عبور کنیم٬ بی تردید این رویا در بیداری تحقق خواهد یافت. کاش فردای بیست و دو بهمن همه شادمانه از این روز با هم سخن بگوئیم. فضای مجازی پر از اخبار امید بخش باشد و هیچ روایتی و تصویری از خشونت٬ درگیری و مرگ ارسال نشود. هیچ کس از بازداشت این و یا آن سخن نگوید و همه با چهره بشاش به جمع خانواده خود بازگردند. می توانیم سکوت کنیم و یا همان شعارهایی را برزبان بیاوریم که در سال پنجاه و هفت ما را یگانه می کرد!

برادر من٬ خواهر من٬ دوست من٬ عزیز من ما همه از زمانه زخم خورده ایم٬ بقول نرودا "در این احوال از اینهمه جدال طعم نان بهتر نشده است". بگذار یک روز بجای منها شدن از هم یگانه شویم. ما آفریده یگانه ترین یگانه ایم. بگذار به فرمان او که مهربان است و بخشنده هم را دوست داشته باشیم و به یگانگی راه بکشیم. بگذاریم به عشق همچنان عشق بورزیم. دلم دلتنگ آن است که قلم شادمانه بنویسد٬ بی محابا آنچه می بیند روایت کند. بیست و دوم بهمن روز همه ماست. روز ملی آزادی و استقلال٬ روز گل و شادی٬ روز پایان دادن به همه جدال های بی ثمر. روز مهربانی٬  روز انفجار نور. خدا کند همین باشد که قلم می نویسد. در آن روز در کنار شما خواهم بود٬ بی هراس از سر گیجه ای که ناگهان مرا از آن خود می کند. خدا خود ضامن مهربانی ما باش.

*در محل کارم به اینترنت دسترسی ندارم . به این دلیل از اینکه درتائید نظرها وقفه می افتد پوزش می طلبم