مرگ "شهرام شیدایی" اتفاق مهمی نیست٬ روزی هزاران نفر سرطان می گیرند و می میرند. شاید هم بر اثر تصادف و شاید هم بخاطر آنفلانزیای خوکی و شاید هم در پی یک انتقام جویی و یا یک جنگ بی ترحم. مرگ او نباید هیچ حسی در من بر انگیزد. هیچ تجربه مشخصی از او ندارم. اصلا او را ندیده ام و نمی شناسم٬ ولی پس چرا اینقدر پریشانم؟ حذف این نام از یک شناسنامه٬ چرا جهان مرا واژگون می کند؟ چرا سوگوارانه روز من خراب می شود؟ چرا حس می کنم چیزی در ذهن من از دست رفت و ناتمامی زندگی یک نفر ناشناس نفرینی می شود در روح من؟ شیدایی با مرگ اش هزاران شعر ناتمام را از ما دریغ می کند. بخشی از شعر با او می میرد و این رویدادی غم انگیز است. از دست او خشمناکم. شاعران نباید بمیرند. حق ندارند بمیرند٬ ولی می میرند.

افلاطون می گوید باید شاعران را صله داد و از شهر اخراج شان کرد. آنهم از یک شهر آرمانی٬ چرا که شاعران از دردها می گویند. از تباهی. از ناخودآگاهی پر از درد. در بهشت موعود شاعران جایی ندارند چون رنج جایی ندارند. شعر با خود اندوه را در جانمان می ریزد. شعر ترجمان تاریک روح است. روحی که رو در روی مرگ می ایستد و آنرا باز می شناسد. شاعران با هر شعری که می سرایند می میرند تا دردهای بشری را چون صلیبی بر دوش خسته شان به جلجتا ببرند. شیدایی با درد مرد. او معنای رنج را می شناخت٬ به آن استعلا می بخشید. او در بیماریش انسان آرمانی شد. انسانی که در قد و قامت شعر مرد. مرگ او خود یک شعر بود. یک سرود برای انسان رنج کشیده. او با سرطان از جانب همه ما جنگید و شکست خورد. مرگ او اتفاق مهمی نیست٬ چرا ما هر بار که او را می خوانیم بجای او زندگی می کنیم. رنج می کشیم.

خود او بیماریش را در شعری معنا می کند. بخوانید و با او یک مرگ را اتفاقی کنید برای زندگی :"نیاز به یک کلمه دارم / کلمه ای که مرا از روی زمین بردارد / من مثل ساعتی مریضم / و به دقت درد می کشم / ... " به این کلمه "دقت" توجه کنید٬ او درد می کشد و نسبت به درد خودآگاهی می یابد و این خود آگاهی همان است که شاعر را شاعر می کند و زندگی اش را جنون آمیز. چه کسی جز شاعران می توانند به دقت درد بکشند؟ ما نیز با دقت مرگش اش را حس می کنیم و همین دقت زندگی را کابوس می کند. شعرهایش دلیل سوگواری و تنها تسلای ماست . خدایش بخاطر همه دردهایش با او مهربانی خواهد کرد. یادش همیشه با جهان شعر باد. + و +  و + و + و + و + و ...