محمد آقازاده

قانون اساسی میثاقی میان ملت و حکومت است که امکان حکمرانی را به یک طرف می دهد و طرف دیگر با اطاعت از قوانین حق برخورداری از حقوق شهروندی را بدست  می آورد. اگر این قانون با همه موادش به اجرا در نیاید و قدرت تنها به آن موادی استناد کند که به نفع تداوم اقتدارش قابلیت تفسیر دارد و موادی که از حق مردم دفاع می کند نادیده بگیرد بی تردید ناخواسته این تصویر ذهنی را در جکومت شوندگان بوجود می آورد که اطاعت کردن از قوانین امری پوچ و بی فایده است و این درست همان لحظه ایست که ما به طرف قانون گریزی می رویم و اداره امور امری محال می شود.

امروز کسی به من یادآور شد در انقلاب اسلامی سال پنجاه و هنفت مردم لااقل در بهشت زهرا از آزادی سوگواری برخوردار بودند چرا همان مردمی که با انقلابشان قدرت را به حکمرانان سپرده اند همین حق  انسانی خود رانیز از دست داده اند.وی که برای مراسم شب هفت یکی از آشنایانش که به مرگ طبیعی فوت کرده بود و اصلا از برگزاری مراسم چهلم شهدا از جمله ندا بی خبر بود این پرسش را با حیرت می پرسید. آنگونه که وی را می شناسم کمتر دغدغه سیاست را دارد ولی با صحنه هایی که در مامن امن مردگان مشاهده کرد دیگر نمی تواند پرسشی که ذهن اش را در برگرفته فراموش کند.این آسیبی است که جکومت نباید در برابرش بی اعتنا باشد.

قانون اساسی حق اجتماعات را به رسمیت شناخته است و تنها اصلی شناخته می شود که اجرایش را در گردوی تصویب قانون در مجلس قرار نداده و این امر نشان می دهد خبرگان می دانستند حق اعتراض حقیست که سلامت نظام را تضمین می کند.ولی متاسفانه سالهای طولانیست مجوزی برای هیچ تظاهر اعتراضی صادر نشده است و تنها موافقان جکومت بدون نیاز مجوز هرگاه بخواهند به خیابانها می ریزند. امروز در سراسر تهران مردم متعرض حضور خود را به اثبات رسانند واگر این اعتراض به شکل مسالمت آمیز و قانونی انجام می شد نه تنهاآسیبی به اقتدار جاکمیت نمی زند بلکه نشاندهنده اقتدار و پایبندی مسئولان به قانون اساسی بود.جکومت چه آسان این فرصت را از خود دریغ کرد.

این اتفاق نیفتد و امروز مردم بدون اعتنا به خواست جکومت صدای سوگواری شان را بلند کردند و اگر این وضع تداوم یابد میثاق نامه ملی از اعتبار می افتد و اولین بازنده این بی اعتباری حکمرانانی است که امروز در موضع اقتدار قرار دارند. تا زمانی که حق مخالفت به رسمیت شناخته نشود ضرورت اطاعت نیز در قلبهای جایگاهی نخواهد داشت . باز زور می توان ظاهر قانون حفظ کرد ولی برای اداره امور باید بر قلبها جکومت کرد . تا دیر نشده حق مردم را به رسمیت بشناسید .در غیر این صورت مردم با خود خواهند گفت :چه تلخ است زمانه ای که حتی برای سوگواری فرصت نمی دهند.