می دانید چه چیز بیشتر هراسناک است ،در انبوه اخبار بد. شاید بپندارید تعداد کشته ها ، شاید از شکنجه بگوئید و وضعیت زندانی ها،از سقوط هواپیما و یاتورم و بیکاری ٬شاید هم... اما آنچه مرا بیشتر می هراسانددرک این نکته است آنهایی که اداره امور را در دست دارند حاضر نیستند بپذیرند خطایی کرده اند و لااقل تن به اشتباهی کوچک داده اند.

آنها مطلقا هیچ چیز که تسکین دهنده باشد بر زبان نمی آورند.می پندارند در هیچ مورد اشتباه نمی کنندُاصلا ظرفیت اشتباه کردن ندارند. معجزه زمانند . همیشه درستکارندو پاک، خدمتگذار و صدیق .نه در تبلیغات حتی در خلوت شان خود را مبرا از هر خطایی می دانند و جتما می دانید معنای این تصویر ذهنی چیست،کاملا مشخص است، یعنی هیچ چیز تغییر نخواهد کرد. اگر اوضاع بدتر نشود بهتر نخواهد شد.

هر تغییریی از پذیرش مشکل و ضعف آغاز می شود . آنها نه تنها مشکل را نمی پذیرند بلکه کلی منت سرما می گذارند که صبح تا شب مشغول خدمتگذاری اند. حال ما آثار این خدمتگذاری را نمی بینیم و اوضاع را هر لجظه بدتر می بینیم مشکل خودمان است. باید راهی پیدا کنیم این آقایان از خواب برخیزند. حال با کدام اقدام. زمانه راه حل را جلویمان خواهد گذاشت. تا آن موقع برای حل مشکل باید تنها روی خودمان حساب کنیم و بس.

 راه اصلاح امور همین است. تردید نکنید.به انتظار آن ماندن که در طرف قدرت تغییری اتفاق بیفتد رویایی است که هر گز تعبیر نخواهد شد .ولی ما می توانیم ای تغییر را اجنتاب پذیر کنیم . با کردار پر از امیدمان و ما شدن پر از مهرمان. هیچ انسان تنهایی نمی تواند چیزی را تغییر دهد . ما نباید نا امید شویم.حق ناامید شدن نداریم٬ نباید تند برویم.نباید کند برویم٬ نباید سرمان را به دیوار بکوبیم.نباید بهراسیم٬ باید با چشمان باز قدم به قدم با تمرین بردباری و آزادی و تغییر خود جهان را تغیر دهیم.این سرنوشت ماست. آن را بپذیریم و به پیش برویم