همسر صاحب این قلم سرمیهماندار هواپیماست و با اتفاقاتی که در روزهای اخیر در صعنت هواپیمایی کشور رخ داده است موجی از بیم و امید در خانواده ما همه جانها را فتح کرده است. در تمام لحظاتی که او به پرواز می رود و بر می گردد لحظات به کندی می گذارد و زندگی تبدیل به کابوس می شود.تماس های تلفنی دوستان و آشنایان هم نشان می دهد آنها هم نگرانند.هرچند که او در مطمئن ترین شرکت هواپیمایی در کشور کار می کند٬ آنگونه که از گوشه و کنار شنیده ام بسیاری از مسافران پروازهایشان را لغو می کنند و قید سوار با هواپیما را می زنند. لااقل در سازمانی که کار می کنم هشتاد نفر از همکارانم که قرار بود از طرق هواپیما به مشهد بروند از این کارصرفنظر کردند. این اتفاق نشان می دهد امنیت روانی مردم به هم خورده است آنهم در شرایطی که جاده ها همچنان قتلگاه مسافران است و با اتفاقی که برای یکی از قطار ها افتاد بنظر می رسد کل سفر رفتن تبدیل به یک مخاطره جدی شده است.

یکی از وظایف اصلی هر دولتی تضمین امنیت روانی مردم است و این امنیت باید شامل همه جنبه های زندگی شود و دولت نمی تواند از حق مردم در داشتن فضای امن در مسافرت چشم بپوشد و مسئله را مشمول مرور زمان کند . بنظر می رسد باید اداره امور شرکتهای هوایی از حالت فعلی خارج شود و مدیریتی حاکم شود که دارای تخصص کافی است و می داند با نیروهای متخصص چگونه مراوده مدیریتی برقرار کند . متاسفانه در این مورد اخبار ناخوشایندی به گوش می رسد . بازنشستگی زودرس نیروی متخصص اتفاقی نیست که بشود آسان از آن گذشت. بی توجهی به استاندارهای جهانی در ساعت کار خلبانان و میهمانداران آفتی است که کمتر به آن توجه می شود .

صعنت هوایی باید متناسب با امکانات خود ساعت پرواز برای خود تعریف کند . افزودن ساعات و خط های جدید پروازی بدون آنکه امکانات متناسب با آن تجهیز شود هم خستگی نیروی انسانی را سب می شود و هم فرسودگی هواپیما بدنبال خواهد داشت و هم فرصت تعمیر و نگهداری را از نیروهای متخصص می گیرد. باید مدیران سیاسی از حجم فشارهای خود برای افزایش ساعات و خطوط پروازی خوداری کنند و بجای افزایش کمیت به کیفیت و امنیت پرواز بیشتر توجه کنند.از سوی دیگر اگر خصوصی سازی یک ضرورت باشد در این بخش بسیار خطرناک است. باید بسمت ادغام شرکتهای هوایی حرکت کنیم و همه شرکت ها را در فرایندی طولانی مدت در هما ادغام کنیم و امکانات کافی را هم برای این شرکت فراهم کنیم. در فضایی که اقتصاد ایران لااقل در بخش هوایی از کمبودهای جدی در رنج است پراکندگی نه تنها ایجاد رقابت نمی کنند بلکه نابسامانی در اداره امور ایجاد می کند. امیدواریم مقامات مسئول اگر از مسایل دیگر فراغت یافتند این مشکل برای تضمین زنده ماندن مسافران انجام دهند.