بهروز افخمی یک فرصت تاریخی را به راحتی از دست داد٬ فرصتی که می توانست از طریق آن اشک های کرباسچی را تبدیل به آن نقطه تاریخی بکند که درد و رنجهای او تعمیم می یابد به تمامی نخبه کشی هایی که تاریخ معاصر ما را نشاندار کرده است. استفاده از صدایی که می کوشد مکمل تصاویر باشد و فضا را برای مخاطب گرم و خوندار کند در عمل تبدیل به یک انشا می شود که هوش مخاطب را دستکم می گیرد و با تشر به نوعی او را تحقیر می کند.

مستند به دلیل شخصیت هایی که دراطراف کروبی جمع اند پر از فرصت برای بسط مفاهیمی است که جامعه ما را در بیمار بودنش واتاب می دهد ولی به دلیل آنکه سوژه های متنوع به یک مرکزیت لازم حول منش رفتار کروبی نمی رسند مدام از هم گسست پیدا می کنند و در حقیقت از دست می روند. اگر فیلمساز حوصله بیشتری از خود نشان می داد می توانست اشکهای کرباسچی را به طور موازی با بغض های او در دادگاهش به تماشا بگذارد تا معنای این قطرات اشک کاملا منتقل شود. صاحب این قلم به دلیل شناختی که از کرباسچی دارد این اشک ها را باور می کند ولی فیلم نمی تواند این اشک ها را به مخاطب بقبولاند.

از سوی دیگر محدود کردن اقدامات کروبی در اقداماتی که در آزادی این زندانی و یا آن زندانی به خرج داده است یک نوع تقلیل گرایی خطرناک است . باید شیوه تسلط او در اداره مجلس و در اداره بنیاد شهید و یا نقشی که در دوم خرداد داشت را مورد تاکید قرار می داد. از سوی دیگر بر زبان آوردن نام یک و یا دو روزنامه نگار بعنوان حامی او بیشتر از آنکه اقدامی تبلغی باشد این پرسش را مطرح می کند که چرا رابطه او با روزنامه نگاران محدود است٬ در حالی که می دانیم او با روزنامه نگاران زیادی رابطه ی بسیار صمیمانه ای دارد و باید این صمیمت جایی در فیلم می یافت.

فیلم مستند کروبی چیزی بر آرای او نیفزود و این جفا در حق کروبی است٬ کروبی جدی ترین نامزد انتخاباتی است که نشان می دهد ریاست جمهوری رابه تمامی می خواهد و این در جامعه ریا کار یک فضیلت است. فیلم نشانگر بی حوصلگی در ساخت و میدان ندادن به خلاقیتی است که در مقابل آنچه علنا می گوید جایی هم به تاویل می دهد. فیلم بسیار سر راست حرفهایش را می زند و این سر راستی فرمی خلاقانه به خود نمی گیرد تا به صورت زیباشناسانه در ذهن مخاطب جایگیر شود. خلاصه افخمی بجای نشان دادن می گوید و همین کاستی تاثیری که از این مستند انتظار داشتیم بر جا نمی گذارد.