چند پیامک تلفنی داشتم که قرار است احمدی نژاد حرفهای ناگفته اش را در فیلم مستندی که تهیه شده بگوید. با کنجکاووی تلویزیون را روشن کردم و به دقت به این مستند تلویزیونی نگاه کردم ولی هر چه منتظر ماندم حرف ناگفته ای نشیندم. فشرده تبلیغاتی که در چهار سال از تلویزیون پخش شده بود در فضای مینیاتوری و تلطیف شده پخش شد. تنها نکته بدیع و تازه ای که در حرفهای رئیس جمهوری بود تعریفی بود که از خودش ارائه داد. ایشان بر این نکته انگشت گذاشتند که کار باید به عالمان سپرده شود و چون ایشان خود را عالم می دانند حق طبیعی خودشان می دانند که در مسند ریاست جمهوری بنشینند٬ تا کنون هیچ کس این چنین واضح از خود ستایش نکرده بود!

بقیه مستند فضای عاشقانه ای بود که القا می شد٬ فضایی که در آن چه افراد فقیر روستا نشین و چه ایرانیان مقیم خارج٬ عاشقانه از احمدی نژاد ستایش می کردند. فیلم سعی بر آن داشت پرخاشگرانه نباشد. اگرچه طعنه های نیز به دولتهای قبلی زده می شد. آمار و ارقامی که اعلام می شد باور نکردنی بودند. اما ما چهار سال است به شنیدن این آمار و ارقام عادت کرده ایم. فضای مستند اصلا رو به آینده نداشت. وقتی همه چیز خوب و زیباست چه نیازی است که وعده های تازه داده شود؟ در یک جامعه رویایی فردا باید مثل امروز باشد. باید دید تصویری که در مستند پخش شده از واقعیت کشورمان دیده می شد در مستندهای دیگر نامزدهای ریاست جمهوری چگونه دیده خواهند شد. حتما از رویا خبری نخواهد بود اگر چه  کابوس گونه نباشد.