آن پرسشی که ته دل ما مانده و خلاصی از آن نداریم، این است که جای ما در این وطن بلا دیده کجاست٬ ما که می نویسیم٬ مایی که جهان را بهتر می خواهیم تا به کجا و تا به کی باید تاوان بدهیم. تاوان این را بدهیم که نمی خواهیم شبیه بخشنامه ها بشویم٬ نمی خواهیم دروغ بگوئیم٬ نمی خواهیم برای آنکه یک زندگی ساده داشته باشیم دروغ بگوئیم٬ نمی خواهیم ریا بورزیم٬ نمی خواهیم مرتب برای حقوقی که نصف زیر خط فقر است فرمهای گزینش و حراست و..را پر کنیم. ما همان هستیم که در نوشته هایمان شفاف بیان می کنیم. حق ما این است که بپرسیم شما که حقوق های میلیونی می گیرید، کلی در حساب های پس اندازتان موجودی دارید و هر روز از نردبان ثروت و قدرت بالاتر می روید، حق ندارید از ما مرتب سین جین کنید. شما متهمید. باید جواب ما را بدهید برای این مملکت چه کرده اید. برای درد پابرهنه ها٬ برای حقارت حقوق بگیرها چه کرده اید.

شما حق ندارید درباره چگونگی زندگی ما پرسشی بپرسید٬ همه ناهنجاریها٬ همه شکاف های طبقاتی و...حاصل کار شماست٬ مائیم که باید بپرسیم با اینهمه پول نفت چه کرده اید٬ برای سفره های خالی ما چه کرده اید٬ اصلا چه گلی به سر ما زده اید که اینهمه پرتوقعید٬ آنقدر شعارهای رنگارنگ می دهید بدون آنکه ذره ای برای تحقق شان پایبند باشید که باور می کنید معجزه گرید٬ یک تورم بیست و پنج درصدی٬درصد بالای بیکاری٬ اعتیاد و... کار شماست. چرا شما تاوان هیچ اشتباهی را نمی دهید. فردای انتخابات شما که می خواهید رئیس جمهور بشوید٬ می خواهید وزیر بشوید، می خواهید هزار کوفت و زهرمار دیگر بشوید، بگوئید چقدر می خواهید جا را برای ما باز کنید٬ برای ما روزنامه نگاران بی روزنامه٬ برای ما متخصصان بی کار٬ برای ما کارمندان ظلم دیده٬ برای ما کارگران قلب شکسته٬ برای ما زنان کتک خورده٬ برای ما کودکان کار.

آقایان امروز ما بعنوان رای دهنده عزیزئیم، فردا بعنوان یک شهروند عادی از این همه عزیزی چه جا خواهد ماند. آقایان بس است. همین امروز جواب های ما را بدهید. امروز که هنوز رای نیاورده اید نامه های ما را ٬پرسش های ما را بی پاسخ می گذارید: "فردا چه خواهید کرد؟" چند سال دیگر باید منتظر بشویم کسی صدای ما را بشنود٬ کسی واکنشی نشان دهد. آنقدر که جواب هم را می دهید یکبار جواب ما که باید دوست تان باشیم بدهید. آقایان تنها این سوال را پاسخ دهید جای ما در این کشور کجاست؟ چرا بجای آنکه مدام بشنوئیم این را نپوشید٬ این را نگوید و...نمی گوئید حق ما چیست٬ درپخش اینهمه ثروت و قدرت جای ما کجاست؟ فرار نکنید از پاسخ. حرف بزنید. گوشهای ما آماده شنیدن است٬ آیا زبانهای شما آماده گفتن است؟ منتظر می مانیم تا ببینیم چه می کنید.