محمد آقازاده

مردمی که در دیالکتیک بدخیم کسالت در تعطیلات و بیزاری از کار به دام افتاده اند٬بیشتر از هفتاد روز دیگر باید به پای صندوقهای رای بروند و رئیس جمهوری خود را انتخاب کنند.تردیدی نیست که دمکراسی در این مملکت ناقص است و ضعف های زیادی دارد - راستی کدام دمکراسی کامل است؟بی تردید هیچکدام! - و می توان در آن بسیار چند و چون کرد. ولی رای دادن تنها راهیست که برای ما مانده  که از طریق آن بتوانیم در سرنوشت خود دخالت کنیم و هر راه دیگر٬ جدا از ظاهر خوشنمایش مثل چکی می ماند که جز برگشت خوردن چاره ای ندارد و هیچکس هم مسئولیت پرداخت مجدد آن را بر عهده نمی گیرد و کسی را هم نمی توان بخاطر آن پیش قاضی فرستاد.

کامو می گوید :"دمکراسی ورزش فروتنی است و هر چند بهترین رژیم ها نیست.اما کمتر از همه رژیم های دیگر بد است. لیکن این رژیم ها چیزی چشیده ایم حالا این حقیقت را می دانیم . لیکن این رژیم فقط به وسیله انسانهایی می تواند آفریده و حفظ شود که بدانند هیچ چیز را نمی دانند".امروز همه آنهایی که به دمکراسی می اندیشند باید فروتن باشند و فراتر از آن بتوانند از خود یک قربانی بسازند. برای ما حذف شدگان در انتخابات پیش رو هیچ امید فردی وجود ندارد.حتی این احتمال هم نزدیک به محال است که بتوانیم بعنوان روزنامه نگار در حرفه ای که عاشق آنیم امرار معاش کنیم.اما وظیفه ماست که دمکراسی را قدم به قدم بیافرینم به هر قیمتی و با هر شکل ممکن.

وقت آن رسیده است که به فرودستان بقبولانیم در دمکراسی سودی دارند و می توانند تا اطلاع ثانوی لااقل مطمئن شوند که اوضاع شان از این بدتر نمی شود. باید این اعتماد به نفس را در آنها تزریق کرد. هیچکس جز خودشان نمی تواند اوضاع را تغییر دهند.این کار سختی است.دسترسی به آنها آسان نیست ولی می توان گفتمانی را وارد ذهن نخبگان و بازیگران سیاست کرد که شعارهای مردم فریب را رها کنند و بجای وعده های بزرگ که پیشاپیش معلوم است قابلیت اجرایی ندارد٬ حرف های ساده ولی با قابلیت تحقق بزنند. باید از هشت سال اصلاحات آموخت بدون حضور فرودستان نمی توان دمکراسی را تثبیت کرد و آنرا جلو برد. حال که میر حسین موسوی با زندگی اش نشان داده است نه هوادار آنها که بخشی از خود آنهاست٬ پرچم توده های فقیر را بلند کرده است ما باید نسیمی باشیم  که این پرچم را به رقص شادی بخش در آسمان صاف بهاری وا می دارد.در این بازی باید نقشی بر عهده بگیریم آنهم بدون آنکه کسی کارت دعوتی برایمان فرستاده و حتی نسبت به این مداخله جانبدار باشد.بازی که به صورت فردی شکست را پیشاپیش به ما هدیه می دهد ولی در بستر اجتماعی می تواند اتفاقی باشد در جامعه بی اتفاق.