کلمات صیقل نمی خورند و تن به زیبایی نمی دهند و شواهد تجربی نمی گذارند از خود بگویی٬از آنچه روح ات را در چنگال گرفته اند سخن بگویی ٬بحران چون شبحی سرگردان ترا وارد گردونه ای پرشتاب می کند ٬سرگیجه می گیری چه کنی ٬بر آنی ننویسی ولی وقتی دست به سمت کیبورد می رود ناگهان در می یابی ناخودآگاه نوشته ای :" افزایش در آمدهای نفتی نهادهای اداره کننده جامعه را آنچنان به فربهگی ٬بی قیدی٬ولخرجی ٬رفاه طلبی و ناکارآمدی کشاند که دیگر اداره ساده امور بدون در آمدهای هنگفت امکانپذیر نیست .همراه این نهاد ها تب تند مصرف آنچنان گریبانگیر جامعه را گرفته است که رهایی از این تب مهلک تنها با بحرانهای عمیق و تحمل شورش های کورممکن است.در چنین شرایطی سقوط پی در پی وحشتناک بهای نفت چون تند بادی وزیدن گرفته است و گویی سر باز ایستادن ندارد.نهادهایی که نتوانستند با در آمدهای هنگفت امور را اداره کنند و وضعیتی مخاطره آمیز را از طریق رکود تورمی بر کشور حاکم کرده اند چگونه خواهند توانست مردم را به قناعت ٬کار بیشتر و در یک کلام سفت کردن کمر بندهایش ترغیب کنند.این کار اچر غیرممکن نباشد لااقل می توان گفت به سادگی ممکن نیست."

ازخود می پرسی چه فایده از نوشتن ٬وقتی چشمی برای خواندن و گوشی برای شنیدن وجود ندارد٬آنهایی که مسئولیت فعلی را بر عهده دارند برآنند مردم نبینند و نفهمند که چه بحران مهلکی پشت در کمین کرده اند٬تا که می خواهند آنها را در بی خبری نگاه دارند :تا انتخابات. رای شان را می خواهند ولی خودشان را نه ٬بعد از انتخابات به ناگزیر همه چیز أشکار شود چه خواهند کرد هیچ ٬مطلقا هیچ ٬با خود زمزمه می کنند چون فردا شود فکر فردا کنیم٬تازه آنقدر دارند که رنج بیکاری و بی پناهی فرزندانشان را نکشند٬آنقدر اندوخته اند که بحرانها را با خیال آسوده پشت سر بگذارند٬ولی آیا آنها به میلیونها پدر و مادر خسته و جوانان خسته می اندیشند٬ نه نمی اندیشند. اگر می اندیشیدند وضع را به اینجا نمی کشانند٬اگرواقعا بر آن بودند اصلاح وضع کنند بجای گفتن آنکه مشکلی نداریم و با نفت پنج دلار می توان کشور را اداره کرد ٬حقیقت را به مردم می گفتند و از آنها می خواستند برای غلبه بر بحران کم مصرف کنند و بیشتر دست به تلاش بزنند و اگر با گفتن این حرف رای شان را از دست بدهند نباید باکی داشته باشند ٬باید مثل آرش کمانگیر برای آینده کشور خود را تباه کرد اما...

باید کاری کرد ٬زمان ناامیدی نیست باید فرصت انتخابات را از دست نداد و با مردم سخن گفت ٬رئیس جمهوری بعدی باید به مردم بگوید دوران وعده های بزرگ نیست اقتصاد را باید به بخش فوریت های ویژه فرستاد تا نمیرد " بعد می توان از رویا ها سخن گفت ٬هر کس اگر نامزد انتخاباتی شود باید این شعار را بر گزیند.باید به مردم گفت خود شما می توانید تولید ثروت را شتاب دهید و به جای امروز فردای فرزندانتان را انتخاب کنید. مانده ام نوشتن این حرفها در یک وبلاک کوچک چه فایده ای دارد٬ولی من این ها را نمی نویسم.کسی در ذهن بر من نهیب می زند تا لااقل فردا در برابر وجدانت آسوده باشی حرفهایت را گفتی ٬اگر نشنیدند تو مقصر نیستی بقدر فضایی که در اختیارت بود کوشیدی و همین برای تو بس است .