سالها پیش وقتی نقش ویروس ایدز در امریکا و دیگر کشورها در کشتار انسانها از پرده بیرون افتاد و همه دانستند در برابر این ویروس تا مدتها ازبشر کاری ساخته نیست .در ایران شاهد جشن و شادمانی بسیاری بودیم ٬ با ظفرمندی اعلام می شد این ویروس شیطانی نشانه بحران اخلاقی و سقوط ارزشهای انسانی در جهان غرب است و از یاد می بردند این ویروس سرمایه داری و نئولیبرالیسم است که جهان را در منجلاب سوداگری ٬ مصرف زدگی و از خود بیگانگی گسترده فرو برده و هیچکس هم نه تنها طرحی برای نجات ندارد بلکه همه ابزارها برای تشدید آن بکار برده می شود.در چنین شرایطی دیگر نیازی نیست ایدز را دستاویز نقد نظامی سازیم که سراپا بحران ساز است.

اما این جشن و شادمانی بسیاری را به هراس انداخت و در روزنامه ها و رسانه ها فضایی نبود که این هراس را بازتاب دهند.بسیاری از پزشکان و صاحب نظران بر این باور بودند که ویروس ها مرز نمی شناسند و بدون کارت دعوت هر جا که بخواهند می روند.در آن زمان اگر فرصت سخن گفتن وجود داشت می شد فریاد زد تا وقتی ایدز خانه ما را هم به آتش نکشیده است باید خود را آماده مقابله با آن بکنیم.روشهای پیشگیری را به مردم آموزش دهیم ٬مراکز های درمانی را برای مقابله با آن مهیا کنیم٬ولی فرصتها را از دست دادیم و بعد از آنکه بسیاری جان خود را از دست دادند به مرور و در خاموشی این بیماری را به رسمیت شناختیم و به همت فردی این پزشک و آن مرکز درمانی بصیرت کافی در این مورد یافتیم.اگر چه این بصیرت معادل خود را در رفتارهای عملی نیافت.

امروز هم بحران مالی امریکا و دیگر کشورهای قدرتمند صنعتی علایم شادمانی را در جامعه ما برانگیخته است بحرانی که باید منتظر بود همه نشانه های خود را بعد از انتخاب رئیس جمهوری امریکا به تماشا بگذارد.بی تردید جهان در پیامد این بحران در یک رکود ساختاری و عمیق فرو خواهد رفت و سیل عظیمی از طبقات متوسط را به زیر خط فقر پرت خواهدکرد.همانگونه که ایدز مرزها را به رسمیت نمی شناسد بحرانهای مالی نیز به سرعت برق و باد خود را به بازارهای نحیف کشور ما خواهد رساند و بحران موجود در اقتصاد کشور را آنچنان مضاعف خواهد کرد که کنترل همه پیامدهای آنها به سختی ممکن است. بنظر می رسد باید بی درنگ طرح تحول اقتصادی را به بایگانی فرستاد و با کمک اقتصاددانان واقعی و نه ذوق زده که هنوز از مستی نئولیبرالیسم و فرمول از مد افتاده عدم مداخله دولت در سازوکار بازار نرسته اند طرحهای حفاظتی در برابر  این بحران را طراحی و به اجرا بگذارد. هر تغییرات ساختاری اگر سوار بر بحران های فرامرزی شود کنترل ناپذیر خواهد شد. وقت آنست از تجربه رودررویی با ایدز بیاموزیم و باچشمهای باز واقعیت را بپذیریم.در شرایط کاملا جهانی شده هیچ اقتصادی از بحران نمی جهد ٬به خصوص اقتصاد نفتی و به شدت مصرفی ایران .