سال پنجاه و هشت بود. جوان بودم و کنجکاو. دکتر بهشتی برای سخنرانی به نازی آباد آمده بود. خوب به سخنانش گوش سپردم. نکته ای در میان انبوه حرفهایش برایم تردید آمیز بود. بعد از سخنرانی از کنارم گذشت. ناخواسته گفتم نسبت به حرف تان ابهام دارم. ایستاد و نگاهی به من کرد و لبخندی بر لبانش نشست. گفت بپرس جوان! حرفم را گفتم. گوشه ای مرا نشاند و شروع به توضیح کرد. گوش می دادم. هول کرده بودم. بعد از مدتی گفت: " قانع شده ای ؟ اگر قانع نشوی تا صبح می مانم تا یا مرا قانع کنی و یا قانع بشوی. " سرم را به علامت قانع شدن به زیر انداختم. خندید و خداحافظی کرد و رفت. امروز که در آستانه ورود به دهه ششم عمرم ایستاده ام برخورد او با یک جوان پرسشگر هم برای من عجیب است و هم عبرت آموز.

به یاد ندارم چه پرسیدم و چه شنیدم. شاید آن روز هم می خواستم توضیحی در باره گفت و گوی بهشتی با خود بنویسم٬ نمی توانستم. اصلا باورم نمی شد شخصیتی در ابعاد ملی آنهم در میان یک بحران بزرگ و گرفتارهای که او را محاصره کرده اند این چنین وقت خود را با مهر در اختیار یک جوان بگذارد. سالها بعد که روزنامه نگار شدم و صدها مصاحبه انجام دادم هنوز سعه صدری که آن روز شاهدش بودم مشاهده نکرده ام. امروز با خود می گویم اگر این مرد می خواست با مردم درباره انتخابات و تردیدهایی که دارند سخن بگوید چگونه برخورد می کرد؟ می دانم او سعی می کرد آنقدر سخن بگوید٬ استدلال را در برابر استدلال قراردهد تا یا قانع شود و یا قانع کند.

مسئله را فراتر از یک رویداد می نگرم٬ اگر این نگاه قانع ساز بر مناسبات سیاسی و اجتماعی حاکم می شد بسیاری از بحرانها٬ سوء ظن ها و تردیدها جایی درجامعه نداشت. امروز در میان ما گفت و گو جایی ندارد. همه بدنبال آنند بقیه بدون استدلالی حرفشان را بپذیرند و تردیدهایشان را بدست خودسر کوب کنند٬ولی تردیدها اگر به یقین مبدل نشود ریشه اعتماد متقابل را می خشکاند و امیدها و آرزوها را پشت دیوار بلند جهان بی اعتمادی می خشکاند. اگر بنا داریم به ارزشهای انقلاب رجعت دوباره داشته باشیم باید هر فرد را موضوع فلاح و رستگاری بدانیم. حرمت اش را حفظ کنیم. آزادی بیان را حق او بدانیم و خود را موظف بدانیم بجای هر کاری سعی کنیم مردم را قانع کنیم و اگر این چنین نکنیم مردم تردیدهایشان را می گذارند به انکار گذر کند و در همین نقطه است که ریشه ها می خشکند هر چقدر این ریشه ها قوی باشند و تا کنون پر استقامت.