می خواهم فرمولی بیابم که هم در باره بازداشت فعالان سیاسی و روزنامه نگارانی بنویسم که رنجش عمیقی که بخاطر رفتاری که با من داشتند را واتاب دهم و هم این حقیقت را مکشوف کنم که فارغ از دوری و نزدیکی به افراد از حق آنها در آزاد بودن دفاع کنم. مثلا وقتی در ایام انتخابات با حق شناس مدیر مسئول روزنامه اعتماد ملی دیدار داشتم و حتی قوچانی از یک سلام و علیک ساده و رعایت حرمت پیش کسوتی تن زد و مرا با یک آزرده گی عمیق روبرو کرد٬ امروز نوشتن برایم آسان نیست. ولی وجدان حرفه ای و مسئولیت اجتماعی حکم می کند از یافتن این فرمول صرفنظر کنم و مطلبی را در این باره قلمی کنم و خواهان آزادی بی قید و شرط آنها شوم و می دانم اگر این اتفاق برای صاحب این قلم رخ می داد٬ بی شک آنها این چنین نمی کردند. مثلا در تمام این سالها هیچگاه از حق من برای داشتن سهمی در نظام روزنامه نگاری حمایتی از آنها ندیدم و هرگز نخواهم دید.

گفتن این حرفها را به این دلیل ضروری می دانم در چه شرایط روحی و اجتماعی کلمات را بسیج می کنم که از آزادی این دوستان دفاع کنم. قبل از هر چیز بر این نکته انگشت می گذارم با توجه به شناخت عمیقی که از بازداشت شدگان دارم٬ آنها نه توان و نه امکان این را دارند که سهمی در تظاهرات خیابانی داشته باشند. اگر اینها این توان را داشتند در این تظاهرات لااقل صدایی در حمایت شان می شنیدیم. اصولا در تحلیل هایشان نسبت به حضور توده ها در خیابانها بیش از جناح راست حساسیت منفی وجود دارد و به دمکراسی از نوع چرخش نخبگان در یک دایره محدود وفاداری تام و تمام دارند و به این دلیل بسیج توده ها از سوی آنها سالبه به انتفاع موضوع است.

اصلا این تظاهرات یک پدیده غیر منتظره است که دقیق ترین تحلیل گران و آنهایی که پیش بینی شان قابل اعتنا است هیچگاه در این مورد چیزی از آنها نشنیدیم. پس متهم کردن کسانی که این جریان را رهبری کرده اند نه با عقل سلیم همخوانی دارد و نه با هوشیاری اطلاعاتی و امنیتی. بنظر می رسد مقامات با دستگیری این گروه این امکان را از خود سلب کردند که توسط اصلاح طلبان خواست توده ها را تلطیف و عقلانی سازند و با این دستگیری حتی کسانی که این توان را دارند با ایجاد موج عقلانی فضا را به سمت آرامش بکشند امنیت روحی و فضای اجتماعی لازم را نمی یابند که کار خود را بکنند. به نظر می رسد جدا از حق مدنی افراد برای داشتن امنیت قضایی٬ آزادی آنها به نفع بسط آرامش به معنای دقیق و بلند مدت آن است.

فارغ از همه آزردگی ها که در روابط بین فردی وجود دارد که آنها را حاصل بی تجربگی تاریخی و سطح پائین آگاهی ممکن در جامعه می دانم٬ من این افراد را سخت دوست دارم و وقتی حس می کنم در شرایطی قرار دارند که بی شک مطلوب نیست٬ قطرات اشک پلکهایم را خیس می کند. خانواده آنها اکنون در بیمی اند که زندگی را برایشان سخت و ناانسانی می کند. بنظر می رسد وضعیتی که اکنون در آن بسر می بریم بیش از آنکه حاصل برنامه ریزی در دو طرف ماجرا باشد٬ متکی بر اصل غافلگیری در برابر رویدادی است که هیچکس انتظار وقوع آن را نداشت. باید بسرعت بر هیجانهای رام نشده خود غلبه کنیم و قبل از هر چیز واقعیت تغییر یافته را هم شناسایی و هم به رسمیت بشناسیم و هم برای وضعیت به وجود روش های تازه مدیریتی خلق و در عمل محقق کنیم. هر راهی جز این فرجامی جر نافرجامی ندارد.

*متاسفانه به علت فضای پر هیجان کنونی برخی از نظرها از هر دو سو بسیار تند و حاوی اخبار تائید نشده است و مصلحت نمی دانم آنها را تائید کنم ولی به علت نقص در سیستم مدیریت مطالب حتی نظری هم که تائید می شود نمایش داده نمی شود. امیدوارم این مشکل هرچه زودتر حل شود