سعی می کنم تلخ ننویسم .نمی خواهم بر اتفاقات کوی دانشگاه و آنها که جان خود را در میدان آزادی جان باخته اند قلم را بگذارم بگرید و جز از حسرت و دریغ نگوید. اما شرایط بحرانی کشور همه را وا می دارد به احساسات میدان ندهند و تنها در خلوت خود بگذاریم پلکهایمان خیس شود . آنچه در کشور می گذارد صدای حذف شدگانی است که تا کنون با دریغ و حسرت به زندگی خود می نگریستند و جز ناامیدی و افسردگی نمی یافتند.حذف شدگان نمی توان حذف کردجز آنها پیشاپیش همه چیز خود را باخته اند. در سازمانها ٬در خیابانها و در همه جا بی حرمتی می شد.هیچ حقی برای آنها قائل نبودند و تنها روزهای انتخابات آنها حس می کردند می توانند تاثیر بگذارند.

موج سبز این حذف شدگان را به صحنه فراخواند. من های جدا مانده با هم شدن را تجربه کردند. آنها اراده کردند که بارای دادن سهمی در جامعه ای بیابند. سهمی اندک . آنها می خواستند بار تحقیر و دیده نشدن ها را کمی سبک کنند ولی آنچه در عمل اتفاق افتاد آنها را سرخورده کرد. آنها قانع نشده اند که نتیجه انتخابات درست باشد و بجای آنکه آنها را قانع کنند خار و خاشاک لقب شان دادند. اوباش و خرابکار را به آنها چسباندند ٬ولی چون صبوری را آموخته بودند مدنی و بدون خشونت حضور پر صلابت خود را به رخ کشیدندو توانستند بدون هیچ رسانه ای تجمع میلیونی برگزار کنند . آنهایی که با در اختیار داشتن همه رسانه ها نمی توانند به ازدحام برسند که موج سبز بی هیچ امکانی و در فضای پر مخاطره به آن می رسد می توان بسیاری از فرمان بریده ها را به خشم و رفتارهایی بکشاند که شاکله اصلی جامعه را بحرانی و از ّهم بپاشاند.

بزرگان جناح محافظه کار باید مصلحت اندیشی ها همیشگی خود را کنار بگذارند و نیروهای تند رو را تا مدتی به پشت صحنه بفرستند تا آرامش و فضای باز اطلاع رسانی فرصت عمل را از نیروهای ناشناخته بگیرد و جامعه بتواند خود را بازیابد. مشکل آنست تداوم وضع موجود طبقه متوسط را می هراساند.آنها می ترسند دوباره خود را درفضایی می یابند نه تنها دوباره نادیده گرفته شوند بلکه بیشتر به حاشیه رانده شوند. حامیان دولت نه تنها به گونه ای سخن نمی گویند که آنها آرام شوند بلکه با گفتار خود این نگرانی ها را تشدید می کنند. خط و نشان کشیدن نه تنها فضا را آرام نمی کند بلکه ناآرامتر می سازد . تند روها بدانند انقلاب اسلامی در اوج خود به سربازهای رژیم سابق در برابر خشونت گل هدیه می دادند. امروز مردم انتظار دارند نیروهای امنیتی با گل و لبخند مردمی که خود خشونت را طرد می کنند به سمتی هدایت کنند که اعتراض خود را با حفظ نظم اجتماعی بیان کنند. هر راهی جز این پایانی نا فرجام خواهد داشت که عواقب آن غیر قابل محاسبه خواهد بود.