نظام سرمايه داري حتي با روزعشق (والنتاین )معامله مي كند ودر بازار مكاره عاشقي به سود هاي كلان دست مي يابد و با عرصه عشق هاي هفت دقيفه اي حيب هاي خود را پراز پول مي كند.در تلويزيون ماهواره اي صحنه اي را نشان مي داد كه در آن دختران و پسران تو سط سوداگران تشويق مي شدند در تله كابين هفت دقيقه كنار هم قرارگيرند و اگر هم را پسنديد بقيه روزبا هم باشند و بي ريا پول خرج كنند. سرمايه داري حتي حرمت زبان را آلوده مي كند و عياشي را با لقب "عشق هاي هفت دقيقه اي" تطهير مي كند.دراين نظام مهم سودآوري است.چه فرفي مي كند با تزريق نفرت به فرهنگهاي ديگر باشد و با تزريق عشق هاي آسان - معادل فست فود- به اين سود برسي . اخلاق سرمايه داري بنياني جز سود ندارد.

نظام سرمايه داري روابط اجتماعي خود را به گونه اي طراحي كرده است كه امكان عشق ورزي - بخوانيد سكس -ساده را فراهم مي كند.بين ارزشهاي عمومي و عرف هاي راهبردي و تمهيدات سوداگرانه هيچ شكافي را بر جا نمي گذارد. به اين دليل غربي ها ازخود بيگانگي را به راحتي آب خوردن تحمل مي كنند بدون آنكه گرفتارتضادهاي مرگبارفوری  ارزشي شوند.اما همين تمهيدات وقتي وارد دنياي ما مي شود كه مولفه هاي خود را دارد و چه فانون ، چه عرف و چه ذهن تك تك مان ناسازگار است بجاي ميدان دادن به عياشي فاجعه مي آفريند و روحهاي بسياري را به ويراني مي كشد.عشق هاي اينترنتي مصداق بارز و دم دستي اين فاجعه است.عشق هايي كه در شورمندي واژه ها و جهان رويايي شكل مي گيرد و ولي وقبي به زمين سخت واقعيت هبوط مي كند با طوفاني از اما واگرهايي روبرو مي شود كه نمي تواند حاصلي جز نفرت از عشق و حتي خود زندگي داشته باشد

عشق و نفرت هاي اينترنتي جانهاي بسياري را فرسوده مي كند.گره خوردگي عاطفي كه ازهزارتوهاي واژه ها و جمله هاي رمانتيك مي گذرد.وقتي بر آن مي شود از آسمان بي ابروآفتابي ذهن به هواي نا پاك واقعيت گذر كند هررويايي را بلافاصله تبديل به كابوس مي سازد وهم آغوشي هاي مجازي كه توسط واژه گان باردارمي شوند بلافاصله نوازد نفرت را درآغوش عاشقان مي گذارد.نوزادي كه بسيارزود فربه وازشدت چاقي منفجرمي شود و هررابطه انساني را به گند مي كشد.روز والنتاين كه روز عشق است اين فرصت را مي دهد كه درباره اين حلقه چرخنده مرگبار بيشترسخن بگوئيم . جهان مجازي آزادي را عرضه مي كند كه تا هرج و مرج يك قدم فاصله ندارد . در مقابل محيط اجتماعي روز به روز سخت گيرانه تر با اين آزادي برخورد مي كند.درسايش اين دو دنيا كه به يك اندازه تاثير گذارند اخلاق از نوعش دود مي شود و به هوا مي رود.

در دنياي مجازي همان افرادي كه بشدت از آزادي جهان مجازي بهره مي برد اين آزادي را وقتي در واقعيت مشاهده مي كنند بلافاصله رو ترش مي كنند و با سپاه افترا جلوي آن سد مي كشند.عبورازسدهاي ذهن اگر ممكن هم باشد سخت و دشوار است و يك رودررويي جهنمي را در پي دارد. بايد اين شكاف را به رسميت شناخت و آزادي جهان مجازي را از طريق خود كنترلي رام كرد. بايد در نوشتن پيغامها و بهره گيري از واژه ها مسئولانه تر و اخلاقي تر دست به عمل زد. قبل از اينكه اجازه دهيم چشمه هاي جوشان واژه ها عشق هاي مجازي را برانگيزند و زندگي را به تباهي بكشند پيامدهاي نوشتن هر واژه را مورد ارزيابي قرار دهيم و بعد دست به نوشتن بزنيم . مهمتر از اين خود كنترلي آنست كه باید روابط آزاد مجازي را تبديل به هم انديشي . آموزاندن و آموختن كنيم . مي توانيم گفت وگويي متعالي راتچربه كنيم.تجربي كه سخت به آن نياز داريم.عشق را اگر واقعي باشد بايد آنرابه ميدان استعلا بكشيم و از آن فرصتي بسازيم براي فربهگي روح و آموختن بي وقفه و شدنی فعال

بخش نظرها را در وبلاگها به اين دليل نگذاشته اند كه از هم ستايش كنيم و يا پشت نامهاي مسعتار هم را به لجن بكشيم .بايد نظرها متناسب با نوشته ها باشد. نگاه انتقادي به اين نوشته ها و يا پيش بردن بحث نيازي است كه چون در واقعيت پاسخ داده نمي شود . فكر جمعي را لاغر مي سازد . بايد از طريق وبلاگها پادزهري براي فضاي ضد گفت و گو تدارك ببينيم . جهاني كه به عاشقي ميدان نمي دهد بايد به رسميت بشناسيم. حتي براي رهايي از بخرانهايي كه همه هستي فردي ما را در گروي خود مي گذارد و آرامش رامي ربايد. روز والنتاين و هر روز ديگررا بايد متناسب با شرايط زندگي بازسازي شود تا بتواند لبخندي بر لب بنشاند نه آنكه زندگي را تبديل به ناكامي هاي ايدي و اشك و آه هاي هميشگي سازد . نوجوانان و جوانان بيش از بقيه در معرض اين تباهي از است . برعهده ميان سالان و با تجربه هاست كه بجاي فرار از محيط پر خطرو نجات فردي خود با ابداع راههاي جديد فضاي مجازي رابرای همه امن كنند.